بیش از صد سال است که کارگران و اتحادیه هایشان روزاول ماه مه *روز جهانی کارگر*را در سراسر جهان جشن میگیرند. اول ماه مه روزیست که کارگران همبستگیشان را برای بر قراری آزادی و عدالت اجتمائی به صورت جهانی به نمایش می گذارند. اول ماه مه روزیست که کارگران خواهان خواسته های خود از جمهوری اسلامی هستند. امسال نیز مراسم اول ماه مه با بحران اقتصادی موجود در دنیا و مهار کردن این بحران بدست دولتهای سرمایه داری که بارش بر دوش کارگران جهان می باشد از جمله نقض حقوق کارگران ایران چون دستمزدهای بسیار پایین ، اخراج و بیکاری کارگران ، عدم پرداخت به موقع دستمزد کارگران ، بازداشت، زندانی ، شلاق ، سرکوب تشکل ها ، اعتصابات و اعتراضات کارگران و فعالین کارگری است که کارگران مثل همیشه بر علیه این همه بی عدالتی ساکت ننشسته اند و خواستار حق و حقوق واقعیشان هستند چونکه کارگران تولید کنندگان اصلی ثروت جامعه هستند. بنابراین خواهان زندگی انسانی هستند و با بوجود آوردن تشکل های کارگری و همبستگی خواهان مطالبات حد اقل خواسته های خود هستند که به شرح زیر می باشد. 1. حق ایجاد اتحادیه ، سندیکا و تشکل های کارگری 2. برخورداری از حد اقل دستمزد برای یک زندگی انسانی 3. بر خورداری از حقوق بیکاری برای دستکم شش ماه 4. برخورداری از مزایای طبقه بندی مشاغل 5. برخورداری از بیمه درمانی برای خود و خانواده 6. برخورداری از شرایط ایمنی در محیط کار 7. برخورداری از شرایط امکانات سواد آموزی رایگان 8. برخورداری از امکانات بهبود و روز درآمد سازی مهارت ها 9. برخورداری از مرخصی مناسب بار داری و پس از زایمان برای زنان 10.برخورداری از امنیت شغلی 11.حق اعتصاب برای اعتراض به شرایط کار و دستمزد خدمات رفاهی 12.رسیدگی به نیازهای تولید گران و کار آفرینان برای ایجا د شغل 13.کار برد در آمد نفت برای توسعه پایدار اقتصادی و طرحهای سرمایه دار و ایجاد شغل 14. برابری دستمزد و مزایا برای زن و مرد در شرایط مشابه 15. متوقف کردن اخراج و بیکار سازی کارگران 16. متوقف کردن کار کودکان بدلیل غیر انسانی بودن و استثمارگرانه 17. اتحاد کارگران با جنبشهای دانشجوئی و زنان 18. زندانیان بدون قید و شرط باید آزاد گردند و تعقیب های قضائی علیه کارگران باید فورا پایان پذ یرد 19. بازنشستگان باید از یک زندگی مرفه و بدون دغدغه اقتصادی بر خور در شوند 20. اول ماه مه * روز جهانی کارگر * باید دور از هر گونه ممنوعیت و محدودیت برگزار گردد. ایران کشوری است که سالهاست کارگران تلاش می کنند برای برگزاری مراسم عمومی اول ماه مه و روز همبستگی و تجدید عهد با همرزمان خود در ایران و سایر کشورها. اما مبارزات کارگران در ایران تحت حاکمیت استبداد دینی و زیر سلطه سرمایه داری مبارزه ا ی بسیار سخت و دشوار است . که هر سال در اول ماه مه با حملات پی در پی رژیم جمهوری اسلامی ، ضرب و شتم و زندانی کارگران همراه بوده است. چون مشکلات کارگران ، مشکل داشتن با کل اقتصاد کشور و سیاست حاکم میباشد. بنا بر این کارگران و زحمتکشان در برابر تعرض کار فرمایان و نهادهای سرکوب جمهوری اسلامی ساکت ننشسته اند وبا مبارزات سازمانی از حقوق خود دفاع می کنند. بعنوان مثال تظاهرات اول ماه مه امسال در تهران و شهرهائی چون سنندج ، کرمانشاه ، سقز، تبریز ، رشت ، قصر شیرین و دیگر شهرها با سرکوب حملات نیروهای رژیم جمهوری اسلامی روبرو شدند که با استفاده از باتوم ، گاز اشک آور، گاز فلفل و ضرب و شتم به کارگران ، مردم و حتی زنان و کودکان شدند . حدود 170 نفر از فعالین کارگری در تهران ، تعدادی در سنندج و دیگر شهرها دستگیر شدند و تعدادی از آنها از اعضای هیئت مدیره اتحادیه آزاد کارگران و کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل های کارگر ی و کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل های کارگر ی بودند . که از همه آنها انگشت نگاری ، تعهد ، عکس و فیلم گرفتند و برای آزادی بعضی از این زندانی ها وثیقه های سنگین 50 و 100 میلیون تومانی گرفتند. در روز جمعه 28 فروردین امسال نیز ما مورین امنیتی رژیم ضد بشری جمهوری اسلامی در شهر سنندج به منزل فعال کارگری آقای غالب حسینی حمله کردند و چندین نفر از فعالین و اعضای کمیته هماهنگی که برای اعلام همبستگی با خانواده غالب حسینی را داشتند دستگیر کردند و با دستگیری بیش از 80 نفر از فعالین کمیته هماهنگی یکبار دیگر جنایت و حیوان صفت بودنشان را به مردم ایران نشان دادند. ولی ما آگاهیم و دنیا هم آگاه است که جمهوری اسلامی با دستگیری ، زندانی، شلاق ، ضرب و شتم ، و عدم پرداخت دستمزد کارگران همچنین سرکوب فعالین کارگری نمی تواند جلو دار سیل بزرگ مبارزه جنبش کارگری بشود چون همبستگی و اتحاد بسیار بزرگ و قدرتمندی بین جنبش کارگری ، دانشجوئی و زنان وجود دارد که هر روز بیشتر از روز دیگر نفرت و جنایت جمهوری اسلامی را بیشتر می کند. و با شعار کارگر ، دانشجو، اتحاد اتحاد * و زنده باد جنبش کارگری *هر چه زودتر به مرگ جمهوری اسلامی نزدیک میشویم. کارگران و فعالین کارگری با توانائی و اتحاد با جنبش دانشجوئی و زنان می توانند دنیائی عاری از ستم و استثمار به دور از فقر و سیه روز ی بسازند. و برای فرو ریختن دنیای نا برابر موجود و ساختن دنیائی فارغ از درد و رنج و مشقت بشری ، مستلزم اتحاد همه کارگران و تلاش و مبارزه شان می باشد. تمام کارگران و مردم ایران خواستار آزادی بی قید و شرط و فوری دستگیر شدگان چون کارگران و فعالین کارگری و مردم در رو ز اول ماه مه هستند. از تمام کارگران جهان می خواهیم که به سرکوب ، بازداشت ، زندان ، شکنجه ، نقض حقوق کارگران و فعالین کارگری در ایران اعتراض نمایند . جمهوری اسلامی میداند که هیچ حرکتی در مقابل جنبشهای بزرگ و قدرتمند مردم ایران نمی تواند بکند . و مثل روز برایش روشن است که رو به سقوط و سرنگونی است.زنده باد جنبش کارگری ، گرامی باد اول ماه مه فرشته ایلکا
ویژگی های روزجهانی کارگر امسال
امسال سال ویژه ایست. مراسم ها و روزهایی مثل ۱۶ آذر و روز جهانی کارگر و روز جهانی کودک و حتی چهارشنبه سوری اساسا متفاوت از سال های قبل برگزار شدند. این مراسم ها از روزهای فعالین تبدیل شده اند به روزهای عمومی. این عمومیت و همه گیر شدن روزها و چنین مراسم هایی دو جنبه دارد که هر دو جنبه اش مهم هستند. اولین جنبه آن که در اخبار و اطلاعیه ها مشاهده می شود این بود که در شهر های بیشتری شاهد این مراسم ها بودیم. ۱۶ آذر و روزجهانی کارگر این وجه مشخصه را به خوبی داشتند. امسال علاوه بر شهرهای کردستان و تهران در تبریز و رشت هم مراسم های خوبی به مناسبت روزجهانی کارگر برگزار شد و در یرخی دیگر شهر ها جنب و جوش آن دیده می شد. گسترش برگزاری چنین مراسم هایی در شهر های مختلف نشانه نفوذ افکار و عقاید چپ و سوسیالیستی و همچنین نشانه حضور فعالینی که این افکار و عقاید را عملی می کنند و در مقابل نظام سرمایه داری می ایستند، ابتکار عمل دارند و آمده اند که میدان دار و سازمانده اعتراضات علیه حکومت شوند.
جنبه دیگر عمومیت این مراسم شرکت گسترده تر مردم نسبت به سال های قبل بود. مراسم ها عمدتا در پارک و خیابان برگزار شدند و در ملاء عام بودند. و مهم تر اینکه تجمعات صدها و حضور هزاران نفره مردم در این مراسم، دیگر مراسم فعالین به تنهایی نبود. حضور مردم عادی در مراسم ها از گزارش هایی که می رسید و کسانی که به کانال جدید زنگ می زدند کاملا معلوم بود. این روز روز انسانیت شده بود و به همین مناسبت عموم مردم در آن شرکت کرده بودند. گرچه مثل همه مراسم ها به خصوص در شرایطی که دیکتاتوری هاری مثل جمهوری اسلامی در راس قدرت است حضور میلیونی افراد را هنوز شاهد نیستیم. هنوز همه کسانی که دل و مغزشان با این روز و چپ و سوسیالیسم همراه است نتوانستند درآن شرکت کنند.
یک وجه مشخصه مهم دیگر روز جهانی کارگر امسال فراخوان هایی بود که چندین تشکل کارگری برای شرکت در مراسم های این روز داده و عملا از عموم مردم برای شرکت در این روز دعوت کرده بودند. امضا های مشترک چندین تشکل و کارخانه و مراکز کارگری نشانه اتحاد و همبستگی کارگران در سطح وسیعی ست که فاکتوری تعیین کننده در پیروزی مبارزات کارگران است امضای چندین نهاد کارگری درپای یک فراخوان رادیکال نشانه فرخنده ای برای اعتراضات کارگران و به طریق اولی برای اعتراضات همه مردم در ایران است.
قطعنامه کارگران که در همین شماره چاپ می کنیم هم نکته بسیار مهمی است که باید مورد توجه قرار داد. این فطعنامه که در آن به نکات بسیار مهمی اشاره شده است و توسط خیلی از مراکز و تشکل ها مورد تایید قرار گرفته یکی از نکات برجسته روز جهانی کارگر امسال است. در آن به مطالبات اصلی طبقه کارگر و جامعه اشاره شده است. جواب طبقه کارگر به ناسیونالیسم، بحران سرمایه داری، حقوق کودک، همبستگی با سایر جنبش ها و اعتراضات، مسئله خط فقر و غیره در این قطعنامه آمده است. این یعنی مراکز فعال کارگری در ایران حول رادیکال ترین راه حل های مهم ترین مسائل جامعه متفق القولند و این پیش درآمد خوبی برای ایجاد وحدت و انسجام هر چه بیشتر طبقه کارگر است.
در طرف مقابل جمهوری اسلامی با تمام وحشیگری ای که ازش می شناسیم قرار داشت. زد و بست و قرق کرد و گاز اشک آور زد و زنجیر و قمه کشید و خلاصه همه کارهایی که می کند. ولی آیا مطالبات کارگران یعنی آزادی تشکل و پرداخت حقوق معوقه و حقوق کودک و سایر مطالباتش برای حکومت اینقدر خطرناک ست؟ هر کدام از این مطالبات جسته گریخته در قطعنامه ها و بیانیه های مراسم های محتلف بوده است. ولی نکته در این جاست که این بار طبقه کارگر تمام قد در صحنه حاضر شده است و راه حل ها و آلترناتیو خود را سازمان یافته و قدرتمند جلوی جامعه گذاشته است. این مشخصه اول مه امسال شاید مهم ترین مشخصه آن باشد، اعتراضات جنبش های اجتماعی زیر پرچم طبقه کارگر و با خط و جهت کاملا سوسیالسیتی در کنار حضور قدرتمند حزب کمونیست کارگری.حضور حزب کمونیست کارگری نیز فاکتور تعیین کننده ایست که پایین تر به آن اشاره می کنم.
نکته دیگر پی گیری مراکز کارگری برای آزادی دستگیر شدگان اول مه است. تجمع خانواده ها و حمایت های مراکز کارگری از دستگیر شدگان نشان می دهد حکومت اسلامی با تمام وحشی گری و سرکوبش نتوانسته است حریف را از صحنه به در کند و نه تنها این که اعتراضات را ادامه داده اند و خود این دستگیری ها باعص ادامه و گسترش اعتراضات شده است.
اما نقش حزب در این میان فاکتوریست که همه حلقه های زنجیر مبارزه را به هم وصل می کند و جهت می دهد. حزب کمپینی چند هفته ای با قدرت هر چه تمام تر در هم در ایران و هم در سطح خارج کشور برپا کرد. میلیون ها نفر را در برگزاری مراسم روز جهانی کارگر شریک کرد و این روز را به روزی عمومی تبدیل کرد. ایده و خط و سیاستش را به خانه میلیون ها نفر برد و آنان را در صورت مسئله و راه حل آن شریک کرد. روز جهانی کارگر روز اعتراض عمومی، عنوان برنامه های زنده ای بود که هزاران نفر از طریق تریبون حزب با آن اعلام همراهی و هم نظری کردند. خط و جهت را به میلیون ها نفر داد و باعث گسترش اعتراض و عمومی شدن آن شد. اعتراض عمومی، هر کس هر اعتراضی دارد، جوان و زن و فعال حقوق کودک و مخالفین ناسیونالیسم را زیر پرچم طبقه کارگر و با خط و جهت آن متحد کرد.
آن چه که مسلم است این است که اعتراضات عمومی مردم برای سرنگونی حکومت اسلامی دارد زیر پرچم طبقه کارگر متحد و متشکل می شود.از طرفی خود طبقه کارگر هم حول رادیکال ترین سیاستهایش متحد و منسجم می شود. حزب هم در راس این اتفاقات و اعتراضات و در نقش رهبر و سازمانده و همچنین نیرویی که دست جنبش ها و اعتراضات موجود را در دست هم می گذارد و پر قدرت و با انرژی پیش می رود و جامعه و اعتراضاتش را به پیش می برد و در صحنه حضور دارد.
امسال سال ویژه ایست. مراسم ها و روزهایی مثل ۱۶ آذر و روز جهانی کارگر و روز جهانی کودک و حتی چهارشنبه سوری اساسا متفاوت از سال های قبل برگزار شدند. این مراسم ها از روزهای فعالین تبدیل شده اند به روزهای عمومی. این عمومیت و همه گیر شدن روزها و چنین مراسم هایی دو جنبه دارد که هر دو جنبه اش مهم هستند. اولین جنبه آن که در اخبار و اطلاعیه ها مشاهده می شود این بود که در شهر های بیشتری شاهد این مراسم ها بودیم. ۱۶ آذر و روزجهانی کارگر این وجه مشخصه را به خوبی داشتند. امسال علاوه بر شهرهای کردستان و تهران در تبریز و رشت هم مراسم های خوبی به مناسبت روزجهانی کارگر برگزار شد و در یرخی دیگر شهر ها جنب و جوش آن دیده می شد. گسترش برگزاری چنین مراسم هایی در شهر های مختلف نشانه نفوذ افکار و عقاید چپ و سوسیالیستی و همچنین نشانه حضور فعالینی که این افکار و عقاید را عملی می کنند و در مقابل نظام سرمایه داری می ایستند، ابتکار عمل دارند و آمده اند که میدان دار و سازمانده اعتراضات علیه حکومت شوند.
جنبه دیگر عمومیت این مراسم شرکت گسترده تر مردم نسبت به سال های قبل بود. مراسم ها عمدتا در پارک و خیابان برگزار شدند و در ملاء عام بودند. و مهم تر اینکه تجمعات صدها و حضور هزاران نفره مردم در این مراسم، دیگر مراسم فعالین به تنهایی نبود. حضور مردم عادی در مراسم ها از گزارش هایی که می رسید و کسانی که به کانال جدید زنگ می زدند کاملا معلوم بود. این روز روز انسانیت شده بود و به همین مناسبت عموم مردم در آن شرکت کرده بودند. گرچه مثل همه مراسم ها به خصوص در شرایطی که دیکتاتوری هاری مثل جمهوری اسلامی در راس قدرت است حضور میلیونی افراد را هنوز شاهد نیستیم. هنوز همه کسانی که دل و مغزشان با این روز و چپ و سوسیالیسم همراه است نتوانستند درآن شرکت کنند.
یک وجه مشخصه مهم دیگر روز جهانی کارگر امسال فراخوان هایی بود که چندین تشکل کارگری برای شرکت در مراسم های این روز داده و عملا از عموم مردم برای شرکت در این روز دعوت کرده بودند. امضا های مشترک چندین تشکل و کارخانه و مراکز کارگری نشانه اتحاد و همبستگی کارگران در سطح وسیعی ست که فاکتوری تعیین کننده در پیروزی مبارزات کارگران است امضای چندین نهاد کارگری درپای یک فراخوان رادیکال نشانه فرخنده ای برای اعتراضات کارگران و به طریق اولی برای اعتراضات همه مردم در ایران است.
قطعنامه کارگران که در همین شماره چاپ می کنیم هم نکته بسیار مهمی است که باید مورد توجه قرار داد. این فطعنامه که در آن به نکات بسیار مهمی اشاره شده است و توسط خیلی از مراکز و تشکل ها مورد تایید قرار گرفته یکی از نکات برجسته روز جهانی کارگر امسال است. در آن به مطالبات اصلی طبقه کارگر و جامعه اشاره شده است. جواب طبقه کارگر به ناسیونالیسم، بحران سرمایه داری، حقوق کودک، همبستگی با سایر جنبش ها و اعتراضات، مسئله خط فقر و غیره در این قطعنامه آمده است. این یعنی مراکز فعال کارگری در ایران حول رادیکال ترین راه حل های مهم ترین مسائل جامعه متفق القولند و این پیش درآمد خوبی برای ایجاد وحدت و انسجام هر چه بیشتر طبقه کارگر است.
در طرف مقابل جمهوری اسلامی با تمام وحشیگری ای که ازش می شناسیم قرار داشت. زد و بست و قرق کرد و گاز اشک آور زد و زنجیر و قمه کشید و خلاصه همه کارهایی که می کند. ولی آیا مطالبات کارگران یعنی آزادی تشکل و پرداخت حقوق معوقه و حقوق کودک و سایر مطالباتش برای حکومت اینقدر خطرناک ست؟ هر کدام از این مطالبات جسته گریخته در قطعنامه ها و بیانیه های مراسم های محتلف بوده است. ولی نکته در این جاست که این بار طبقه کارگر تمام قد در صحنه حاضر شده است و راه حل ها و آلترناتیو خود را سازمان یافته و قدرتمند جلوی جامعه گذاشته است. این مشخصه اول مه امسال شاید مهم ترین مشخصه آن باشد، اعتراضات جنبش های اجتماعی زیر پرچم طبقه کارگر و با خط و جهت کاملا سوسیالسیتی در کنار حضور قدرتمند حزب کمونیست کارگری.حضور حزب کمونیست کارگری نیز فاکتور تعیین کننده ایست که پایین تر به آن اشاره می کنم.
نکته دیگر پی گیری مراکز کارگری برای آزادی دستگیر شدگان اول مه است. تجمع خانواده ها و حمایت های مراکز کارگری از دستگیر شدگان نشان می دهد حکومت اسلامی با تمام وحشی گری و سرکوبش نتوانسته است حریف را از صحنه به در کند و نه تنها این که اعتراضات را ادامه داده اند و خود این دستگیری ها باعص ادامه و گسترش اعتراضات شده است.
اما نقش حزب در این میان فاکتوریست که همه حلقه های زنجیر مبارزه را به هم وصل می کند و جهت می دهد. حزب کمپینی چند هفته ای با قدرت هر چه تمام تر در هم در ایران و هم در سطح خارج کشور برپا کرد. میلیون ها نفر را در برگزاری مراسم روز جهانی کارگر شریک کرد و این روز را به روزی عمومی تبدیل کرد. ایده و خط و سیاستش را به خانه میلیون ها نفر برد و آنان را در صورت مسئله و راه حل آن شریک کرد. روز جهانی کارگر روز اعتراض عمومی، عنوان برنامه های زنده ای بود که هزاران نفر از طریق تریبون حزب با آن اعلام همراهی و هم نظری کردند. خط و جهت را به میلیون ها نفر داد و باعث گسترش اعتراض و عمومی شدن آن شد. اعتراض عمومی، هر کس هر اعتراضی دارد، جوان و زن و فعال حقوق کودک و مخالفین ناسیونالیسم را زیر پرچم طبقه کارگر و با خط و جهت آن متحد کرد.
آن چه که مسلم است این است که اعتراضات عمومی مردم برای سرنگونی حکومت اسلامی دارد زیر پرچم طبقه کارگر متحد و متشکل می شود.از طرفی خود طبقه کارگر هم حول رادیکال ترین سیاستهایش متحد و منسجم می شود. حزب هم در راس این اتفاقات و اعتراضات و در نقش رهبر و سازمانده و همچنین نیرویی که دست جنبش ها و اعتراضات موجود را در دست هم می گذارد و پر قدرت و با انرژی پیش می رود و جامعه و اعتراضاتش را به پیش می برد و در صحنه حضور دارد.
نوید مینائی